အဆံုးမရွိတဲ႔ ေသာက

ေမွ်ာ္လင္႔သလို ဘာမွျဖစ္မလာ
ျပန္ညိွေတာ႔လဲ ရလာတာက မ်က္ရည္
ဖြင္႔ေျပာဖို႔ ၾကည္႔ျပန္ေတာ႔လဲ
လူတိုင္း ကိုယ္႔အပူနဲ႔ ကိုယ္

အိပ္ကုတင္တခု
အ၀တ္ဗီရိုတျခမ္းကို မွ်သံုးေနရတဲ႔
ၾကမ္းျပင္ေပၚ လူးလိမ္႔အုန္းေပါ႔ေလ

မသြားလို႔ မရတဲ႔ အလုပ္ဆိုေတာ႔
မို႔ေနတဲ႔ မ်က္လံုး ေရခဲရိုက္
ျပီးေတာ႔
ဟန္ေဆာင္ျပံဳး တပြင္႔ပါ
နင္ပန္ဆင္ေလအုန္း

အစဆံုး ရွာမေတြ႔တဲ႔
ၾကက္ဥကို ရိုက္မခြဲရဲေတာ႔
ထမ္းထားတဲ႔ တာ၀န္ေက်ဖို႔
ပခံုးႏွစ္ဖက္ ေတာင္႔ခံထားအုန္းေလ

ေရေျမျခားက ခ်စ္သူဆီသို႔

အရာခပ္သိမ္းက
မေရရာ မေသခ်ာေတာ႔
အေနေ၀းတဲ႔ ငါတို႔အနာဂါတ္ကို
တခါတခါ ေတြးေၾကာက္မိတယ္

သစၥာတရားကို လက္ကိုင္ထားေပမဲ႔
ကံတရားက လွည္႔စားလြန္းေတာ႔
စိတ္မခ်ရဲဘူး ေမာင္ေရ

ေန႔စဥ္ပ်ံသန္းေနတဲ႔
ေလယဥ္ပ်ံကို ေမာ႔ၾကည္႔မိရင္း
" သတိမွ ရပါရဲ႕လား " လို႔
စာခြ်န္လႊာ ပါးလိုက္ပါရေစ

မေရးတတ္ေတာ႔ ေမာင္႔ကိုလြမ္းလို႔
ခ်ေရးမိတဲ႔ စာသားေတြက
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္မလာေပမဲ႔
ခံစားခ်က္ေတြပါ

ေတြ႔ဆံုခြင္႔ကို ေမွ်ာ္လင္႔လွ်က္
အထီးက်န္တဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို လက္ပစ္ကူးျပီး
တစ္ေယာက္တည္း ၀မ္းနည္းေနရသူပါ

ဒီလိုအခ်ိန္ဆို ဘာေတြလုပ္ေနမလဲ
လြမ္းတယ္
မ်က္၀န္းရွင္ရယ္......
 

Sleepless nights

ၾကယ္ လ မျမင္ရတဲ႔ ျမိဳ႕ျပညမို.
အခန္းကိုမီးကိုမွိတ္ မ်က္ႏွာၾကက္မွာ
လိုက္ရွာမိတာက သူ႔ပံုရိပ္
သူေျပာခဲ႔သလို ဒါေတြက အလြမ္းတုေတြေပါ႔

အနားမွလဲ သူမရွိ
Long Distance Relationship ေျပာဖို႔ အခြင္႔ကမသာ
ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြလုပ္ေနလဲလို႔
စုံစမ္းဖို႔က်ေတာ႔ မာနက လက္မခံ
တခါတေလ မိန္းမျဖစ္ရတာ ခက္တယ္ဟ

အိပ္မေပ်ာ္တဲ႔ညမွာ
စာအုပ္နဲ႔ ရုပ္ရွင္က
သတိရတဲ႔စိတ္ကို ကုစားဖို႔မလြယ္

အရင္လိုပါပဲ
အရာရာဟာ အရင္လိုပါပဲ
မိုးကိုမေရွာင္ ကိုယ္အိမ္ေရွ႕
လာတီးခဲ႔တဲ႔ သူ႔ဂီတာသံကိုလဲ
ဒီလိုညမ်ိဳးမွာ သတိရမိတာ
16ႏွစ္မ အတိုင္းပါပဲလား

Monday

အိပ္ရာက မထခ်င္ေတာ႔
MC ယူပစ္မယ္လို႔
တကဲကဲျဖစ္ေနတာက
ဒီေန႔ရဲ. မနက္ခင္းပါ

အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ရင္
အိပ္ရာေပၚ ေလးဘက္ေထာက္ တက္ရတာလဲ
ဒီေန႔ရဲ. ညေနပါပဲ

ငါမရွိမွ ငါဘယ္ေလာက္ အလုပ္မ်ားတယ္ဆိုတာ
နားလည္ၾကမွာလို႔ ကိုယ္႔ပါကို ဘ၀င္ေတြျမင္႔
အလုပ္ထြက္ျပီး အိမ္ကို အျပီးျပန္မယ္လို႔
ဆံုးျဖတ္တာလဲ Monday ေန႔တိုင္း

လုပ္စရာေတြမ်ားေတာ႔
"I hate Monday" လို႔
သူ႔ဟာသူ ေနေပမဲ႔ လူတိုင္းဆီမွာ
အျငိဳျငင္ခံရတဲ႔ ေန႔ေလး

အမွန္ဆို
ခုႏွစ္ရက္မွာမွ တခါက်ေရာက္လာတဲ႔
ေန႔ျဖစ္လို႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔
Monday ကိုၾကိဳဆိုသင္႔တယ္ေလ

လိုက္ဆဲပါ

ေျပာသမွ် အျပံဳးႏွင့္လက္ခံ
ေစာဒက မတတ္ျပန္ေတာ့
သူတို႔တြက္ ေလွာင္ရယ္စရာ သားေကာင္ဟာ ငါပဲေလ.

ေငြေၾကး ခင္တြယ္တတ္တဲ့ မ်က္ႏွာစိမ္းေတြၾကား
ေရွာင္ႏိုင္ခြင့္ မရွိမွေတာ့ ဂ်ိဳကာလိုမ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔
ရြက္လြင့္ဆဲေပါ့ အေမေရ.

လိုက္ေလ ေျပးေလနဲ႕
ဘယ္ေတာ့မွ မေရာက္ေတာ့
အိမ္ဆိုတာလဲ အလည္ျပန္တဲ႔
ေနရာတစ္ခုေလာက္ပဲ ျဖစ္လာတာ
အဆန္းမဟုတ္ပါဘူးေလ.

သို႔..... သူ

ခုႏွစ္ေတြၾကီးလာမွေတာ႔
ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ႔တဲ႔ ညေပါင္းလဲမနည္းေတာ႔ပါဘူး
ေန႔စဥ္ေရးျဖစ္တဲ႔ ဒိုင္ယာရီမွာေတာ႔
ခံစားခ်က္ေတြ ေပါက္ကြဲမိလို႔
စာရြက္ေတြသာ အုိေဟာင္းကုန္တာ

ပန္းခင္းလမ္းကို ေတာင္႔တခဲ႔တာမဟုတ္
လိွဳင္းထန္ရင္ ေလွေပၚကလိမ္႔မက်ဖို႔
အားကိုးတၾကီးဆြဲကိုင္ထားတဲ႔
လက္ေမာင္းတစ္စံုကိုသာ အလိုရွိခဲ႔တာ

နင္လဲ နင္႔လမ္းနင္ေလွ်ာက္ ငါလဲငါ႔ဘ၀ငါခင္း
ရိုးေျမက်ေပါင္းဖို႔ ကတိလဲမေပးမွေတာ႔
ေမွ်ာ္ေတာ္ေယာင္ မလုပ္ေတာ႔ပါဘူး

Follower

ေခၚျပန္ေတာ႔လဲ သူမၾကား
အားကိုးတၾကီး ၾကည္႔ျပန္ေတာ႔လဲ သူမရွိ
သူနဲ႔ကုိယ္႔ၾကား ခရီးက မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ

အရင္လို စာမလာ သတင္းမၾကားဆိုတဲ႔ ေခာတ္မဟုတ္ေတာ႔
ဖတ္ခ်င္မွဖြင္႔တဲ႔ သူ႔ Inbox ထဲမွာ
ကိုယ္႔ Email ဘယ္ႏွစ္ေစာင္မ်ားထပ္ေနျပီလဲ
ငါေမွ်ာ္ေနမိတာက နင္႔ရဲ. Reply

မၾကာမၾကာ ေျပာင္းတတ္တဲ႔ နင္႔ရဲ. Status
Offline နဲ႔ ေစာင္႔ေနမိတာ
အခ်ိန္ေတြအားေနလို႔မဟုတ္

နင္႔ Page ကို ခဏခဏ ၾကည္႔တတ္လြန္းလို႔
ပ်က္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတာက ငါ႔ရဲ. Mouse
ဟုိသြားဒီသြား ရိုက္ထားတဲ႔ ဓါတ္ပံုေတြ
Facebook မွာေတြ႔ေတာ႔
ေအာ္ နင္ေပ်ာ္ေနရွာသားပဲ
ဒါေတာင္ ငါ႔ရဲ. Friend Request ကို လက္မခံေသးလို႔
နင္႔ရဲ. Public Post ေတြပဲ ခိုးၾကည္႔ရတာပါ

တကယ္ေတာ႔ 
ငါက နင္႔ရဲ Follower အျဖစ္နဲ႔ 
ရွင္သန္ေနမိတာ.....

အိမ္ျပန္ခြင္႔

စိုက္ထားခဲ႔တဲ႔ မက်ည္းပင္တစ္ခ်ိဳ႔
အသီးေတြ သီးျပီး ေ၀ေ၀ဆာဆာျဖစ္ေနျပီးတဲ႔
မက်ည္းရြက္ခူးဖို႔ ငါအိမ္ျပန္ရအုန္းမယ္

ညေနခင္းတခ်ိဳ႔
သီးခ်င္းနားေထာင္ရင္း ျဖတ္သန္းခဲ႔ဖူးတဲ
သစ္သားတံတားေလး
အခုဆို အဂၤေတနဲ႔ ျပန္လုပ္ထားျပီးျပီတဲ႔
သစ္သားနဲ႔ အဂၤေတ အရသာ
ဘာကြာလဲသိဖို႔ ငါအိမ္ျပန္ရအုန္းေမေလဟာ

အခ်စ္ဆံုးအဘြား ေျမခ်တာကို မမွီလုိက္ေပမဲ႔
ႏွစ္ပါတ္လည္ေရာက္တိုင္း အုတ္ဂူေလးကို
သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျပီး အဘြားၾကိဳက္တဲ႔ ခေရပန္းေလးနဲ႔
ကန္ေတာ႔ဖို႔ ငါအိမ္ျပန္မွျဖစ္မယ္

ငါ႔ကိုသတိရလို႔ တခါတေလ
ရူးခ်င္သလိုပဲ ဆိုတဲ႔
အေမ႔ကိုေတြ႔ဖို႔ အိမ္ျပန္ခြင္႔ေပးပါဟာ

အေဒၚခ်က္တဲ႔
ၾကက္ဥျပဳတ္ေက်ာ္ခ်က္နဲ႔  ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းရည္ေသာက္ဖို႔
ငါအိမ္ျပန္ရမယ္

ညဦးေရာက္တိုင္း ကေလးေတြ ကစားေနၾက
ရြာထိပ္ ကန္ေဘာင္နံေဘးက ကုကၠိဳလ္ပင္ေအာက္ကို
ဒိုင္လူၾကီးလုပ္ဖို႔ ငါအိမ္ျပန္ပါရေစ

ေရကူခပ္ေပးေနက် သားသမီးမရွိတဲ႔ အဘိုးနဲ႔အဘြား
အခု အဘိုးေတာင္ ဆံုးသြားျပီတဲ႔
ခါးနာေနတဲ႔ အဘြားကို ကူညီေပးဖို႔
ငါအိမ္ျပန္ရမယ္ေလ

အျမဲရန္ျဖစ္ေနက် ငါ႔အစ္မလဲ
တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းတယ္တဲ႔
တကယ္ေတာ႔ သူငါ႔ကို လြမ္းေနတာ
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရန္ျဖစ္ဖို႔ ငါအိမ္ကို အျပီးျပန္ပါရေစဟာ

" အိမ္ "
လိုက္ေလ ေ၀းေလ ပါလား
တခါတေလ ေလာကဓံက
ငါ႔ကို ဒီလိုခံစားေစတယ္............

ရက္စြဲ

ဘာမွမျဖစ္သလို ေနတတ္သူေတြတြက္
အပမ္းမၾကီးေပမဲ႔
မေနတတ္သူေတြ အဖုိ႔ကေတာ႔
ေကာင္းကင္ငိုရင္ တိမ္ေတြလဲ
မခံႏိုင္ဘဲ ေစြသလိုေပါ႔

ႏွစ္ေတြလဲၾကာ
ျပကၡဒိန္ေတြလဲ ႏြမ္းေၾကျပီ
ေန႔စဥ္ေရး မွတ္တမ္းေလးလဲ
ရုပ္မလွေတာ႔ဘူး

ငိုယိုျပီးတမ္းတဖို႔
မ်က္ရည္ေတြ မလံုေလာက္ေတာ႔တာ
ရင္႔က်က္္မွဳလား နာၾကင္မွဳေၾကာင္႔လားဆိုတာ
သိသာလြန္းပါတယ္ဟာ

ျမတ္ႏိုးရျခင္းနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး
အတိတ္ကိုသာ တန္ဖိုးထားတက္ရင္
လြမ္းေဆြးဖို႔ ေကာင္းလြန္းတယ္...

ရက္စြဲတစ္ခုရဲ႕   Anniversary ေရာက္တိုင္း
တစ္ကိုယ္ေတာ္ ႏြဲတာ
ပြဲေပါင္းလဲ မနည္းေတာ႔ပါဘူးေလ....

ည

တခမ္းတနား မရွိပါဘူး
မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္
ၾကယ္တစ္ပြင္႔ေလာက္မ်ား ေတြ႔မလား
အခန္းကိုမီးပိတ္
လွ်ပ္စီးမီးေတြ ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနတဲ႔
ေကာင္းကင္မွာ ရွာမိပါရဲ႕

တစ္ခ်ိန္တုန္းကေပါ႔
ဖေယာင္းတိုင္မီး ၀ိုးတ၀ါးနဲ႔
ဘာရုပ္သံမွ မရွိတဲ႔ အိပ္ခန္းထဲ
အေတြးေတြ နယ္ခ်ဲ႕ဖို႔
ဟိုးအေ၀းကေန ပ်ံလြင္႔လာတဲ႔ မယ္ဒလင္နဲ႔
ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕ သီခ်င္းသံက
ပံ႔ပို႕ေနတဲ႔အလား

တိတ္ဆိတ္လြန္းတဲ႔ ညဥ္႔နက္ထဲ
အထီးက်န္တဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကို
စံပါယ္ပန္း ရနံ႕ေလးက
ခဏခဏ လာက်ီစယ္ေနသလိုပဲ

ည
ခ်ိဳျမိန္မွဳကို ေတာင္႔တ
ခါးသီးလြန္းတဲ႔ အိပ္မက္ရွည္ကိုမက္ရင္း
လန္႔ႏိုးမိတာ ညေပါင္းမ်ားစြာပါပဲေလ..........

 

ကိန္းသာ (ေခၚ) ရေသ႔ေတာင္ျမိဳ႔

ဒီျမိဳ႔ေလးမွာပဲ ငါ႔ကိုေမြးခဲ႔တာ
အေ၀းကၾကည္႔ရင္
စိမ္းညိဳ႔ေနတဲ႔ ေတာင္တန္းေပၚမွာ
ေစတီျဖဴျဖဴေလးေတြနဲ႔
ေမယူျမစ္ရဲ႔ ေဘးမွာရွိေနတာ

 

ငါၾကီးျပင္းခဲ႔တဲ႔ ေနရာ
ေတာင္တန္းေတြရဲ႔ အလယ္မွာ တည္ရွိေနတာ
ေအးခ်မ္းတဲ႔ျမိဳ႔ေလး
နာမည္ၾကီးတဲ႔ အရာေတြမရွိေပမဲ႔
ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြနဲ႔ ျပည္႔ေနတဲ႔
ကိန္းသာဆိုတဲ႔ ရေသ႔ေတာင္ျမိဳ႔ေလးေပါ႔
 

အရင္ကလူေတြ သိပ္မသိပါဘူး
ဒါေပမဲ႔ ဘဂၤလီကုလားေတြေၾကာင္႔
အရင္လို က်ိဳက္ထီးရိုးနားက ရေသ႔ေတာင္လို႔
ရွင္းျပစရာမလိုပဲ
ရခိုင္က ရေသ႔ေတာင္ဆိုရင္
ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုးသိပ
ေဘးအႏၵာရယ္ ကင္းပါေစ
ငါ႔ျမိဳ႔ေလးရယ္

မလြမ္းပါဘူး

ဒီလို မိုးဖြဲဖြဲက်တိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

ေကာ္ဖီေသာက္တိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

ကဗ်ာေတြေရးတိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

ျမဴႏွင္းေ၀တဲ႔ ေဆာင္းမနက္ခင္းေတြတိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

ကံ႔ေကာ္ေတြေ၀တိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

ဟိုနားဒီနားသြားတိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

ကမ္းေျခေရာက္တိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

အေဖာ္မဲ႔တိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

၀မ္းနည္းတဲ႔ အခ်ိန္တိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

ေအာင္ျမင္တဲ႔ အခါတိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

က်ရံွဳးလို႔ျပိဳကြဲတိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

အားငယ္မိတဲ႔ ေန႔ရက္တိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

အျပာေရာင္တိမ္ေတြနဲ႔ လွပါေနတဲ႔ ရက္ေတြတိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆိုင္တိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

ေနမေကာင္းျဖစ္တိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

မ်က္ရည္က်တိုင္းလဲ မလြမ္းပါဘူး

သတိရမိတိုင္းလဲ နင္႔ကို မလြမ္းပါဘူးဟာ .......

ေကာင္းကင္

ေကာင္းကင္ တစ္ခုတည္းပါပဲ
စိတ္ခံစားခ်က္လဲ တူတူပါပဲ
ရွိေနတဲ႔ ေနရာခ်င္းသာကြာတာ

ေကာင္းကင္ကလဲ အျပာေရာင္ပါပဲ
မိုးတိမ္ကလဲ ရာသီဥတုအေလ်ာက္
ေျပာင္းလဲေနေပမဲ႔ ဒီမိုးတိမ္ပါပဲ
ငါ႔အသက္သာ ၾကီးလာခဲ႔တာပါ

ေဘးစုတ္ေနတဲ႔ လြယ္အိတ္နဲ႔
အျဖဴ အစိမ္း ၀တ္စံုကေန
ကာလာစံု အ၀တ္အစားနဲ႔
တန္ဖိုးၾကီးတဲ႔ အိတ္ေတြ ငါ႔ပခံုးေပၚကေန
တေန႔တမ်ိဳး ေျပာင္းေနခဲ႔ေပမဲ႔
ဒီအရာ၀တၳဳေတြကို
ငါတန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္း မသိ

ငါ႔ရဲ႔ ကေလးဘ၀
မိသားစုနဲ႔တူတူရွိခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္ေတြ
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ႔ရတဲ႔ ေပ်ာ္ရြင္မွဳ
ဒီ Memory ေတြကို ခဏတာ ျပန္ရဖို႔ 
ေကာင္းကင္ေပၚကို အျမဲတမ္း ေငးၾကည္႔မိတဲ႔
အက်င္႔တစ္ခု စြဲကပ္လာခဲ႔တယ္........

အိပ္မက္ထဲမွာ

ရင္ထဲကမပါတဲ႔ စကားကို
ဟန္ေဆာင္ျပီးေတာ႔
မေျပာပါနဲ႔

အသက္မပါတဲ႔ အၾကည္႔ေတြနဲ႔
ၾကည္႔ခံရမဲ႔တူတူ
နင္႔ေရွ႔က ထြက္သြားပါ႔မယ္

မိန္းမ မရွားဘူးဆိုတဲ႔
နင္႔တြက္
ႏွလံုးသား အစစ္ရွားလိမ္႔မယ္
နင္သတိထားပါ

" သံေယာဇဥ္ " ကိုနားလည္သူတြက္
ျဖတ္ဖို႔ မလြယ္ကူလွဘူး
ဒါေပမဲ႔ နင္ထြက္သြားခ်င္မွေတာ႔
ငါ အတၱၾကီးမေနေတာ႔ပါ

ေနညိဳရင္
အေမွာင္ေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္
သတိရျခင္းေတြကို ပ်ိဳး
မင္းမရွိတဲ႔ ေန႔ရက္ေတြပါပဲ

အရင္အတိုင္း
ျပန္လည္ကာ
အတူရွိမဲ႔ တေန႔
အိပ္မက္ထဲမွာ ေမွ်ာ္ေနပါ႔မယ္

အေမ႔တြက္

ႏိုးထလာတဲ႔ မနက္တိုင္း 
မ်က္လံုး လံုး၀မဖြင္႔ခ်င္ေတာ႔တဲ႔ 
စိတ္ကိုဆန္႔က်င္ျပီး 
သမုဒၵရာ ၀မ္းတထြာတြက္ ငါႏိုးထရအုန္းမယ္.....

မျပီးဆံုးတဲ႔ အိမ္မက္ရွည္ေတြတြက္
ေမွာင္မွိတ္ေနတဲ႔ ငါ႔ကမာၻကို 
အံတုရအုန္းမယ္...... 

မေရရာတဲ႔ အနာဂါတ္ကို 
ကိုယ္႔ကို အေဖာ္ျပဳဖို႔
ေရာက္လာၾကတဲ႔ သားသမီးေတြတြက္
၀ိုးတ၀ါးနဲ႔ ေလွ်ာက္ရပါအုန္းမယ္....

သစ္ရြက္ကေလးပါ

မင္းထြက္သြားတုန္းက 
ရြာထိပ္ေညာင္ပင္ေအာက္မွာ 
မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကိုသာ 
မင္းေတြ႔ခဲ႔မယ္ဆိုရင္ 
မင္းေျခလွမ္းေတြ ရပ္တန္႔ခဲ႔မလား ... 

အခ်ိန္မွီေရာက္မလာခဲ႔ဘူးဆိုတဲ႔ ေနာက္ကြယ္မွာ
ေသျခင္းတရားတခုရွိတာ သိသြားခဲ႔ရင္ 
ငါ႔ကိုအျပစ္တင္ျပီး လမ္းခြဲခဲ႔တာ 
မင္းေနာင္တမ်ား ရေနမွလား ... 

အခ်စ္တစ္ခုတည္းတြက္ ကိုယ္ရဲ႔မာနကို 
မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ခဲ႔တဲ႔ မင္းကို 
အတၱၾကီးတယ္လို႔ တခါမွ ငါမေျပာခဲ႔ဖူးပါ ... 

Popular ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ မင္းနဲ႔
သာမာန္ဘ၀ကို ျမတ္ႏိုးတဲ႔ ငါ 
လမ္းေၾကာင္းမတူခဲ႔တာ အဆန္းမွမဟုတ္တာ... 

သတိတရမ်ားရွိခဲ႔ရင္ သၾကၤန္ေရာက္တိုင္း
ေပးေနက် ကံ႔ေကာ္ပန္းတစ္ပြင္႔ေလာက္ 
လက္ေဆာင္ေပးစမ္းပါကြယ္... 

မင္းရဲ႔ ဒိုင္ယာရီထဲက 
စာမ်က္ႏွာသစ္ေတြမွာ ငါ႔ရဲ႔နာမ္စား 
နာမည္တခုေလာက္ 
ရွာေတြ႔ႏုိင္မယ္ မထင္ေတာ႔ပါ... 

တန္ဖိုးဆုိတာ 
ထားတဲ႔သူေပၚမွာ မွဳတည္ျပီး 
ရွိတယ္,မရွိဘူး ဆိုျပီး 
ကြာျခားသြားတာပါ... 

အမွန္တကယ္မ်ား 
ခ်စ္တတ္ ျမတ္ႏိုးတတ္ခဲ႔ရင္ 
နင္ဘယ္အဆံုးရွံုးခံခဲ႔ပါ႔မလဲ...

ေျမေပၚမွာ ေၾကြေနတဲ႔ 
သစ္ရြက္ကေလးေတြ 
သူတို႔ေတြ ျပန္စိမ္းလွန္းႏိုင္အုန္းမယ္လို႔ 
မင္းထင္ခဲ႔သလား ...

သူ

သူ႔အေၾကာင္း စိုင္းစားမိတိုင္း 

တုန္ခါလြန္းေရ ရင္ခုန္သံက 

မႏွစ္ျမိဳေရ သူ႔အၾကည္႔ တစ္ခ်က္မွာ 

ရပ္တန္းလားစီေရ... 

ေဆးလိပ္အနံကို 

ခခါးသသီးမုန္းမိေရငါ 

သူေသာက္ေတ စတိုင္မ်ိဳးကိုေတာ႔ 

သေဘာက်မိယင္႔ ... 

လူကို မတူမတန္ေရပိုင္

ေစာင္းကီေစာင္းကန္း သူ႔အၾကည္႔တခ်ိဳ႔ 

ကဗ်ာတစ္ခြက္ထက္ 

ကဗ်ာဆန္နလီေရ... 

တစ္ခါတစ္ခါ ရုင္ရွင္ၾကည္႔ယင္း

မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးနိန္ရာ 

သူနဲ႔ ကိုယ္ျဖစ္  အရွက္မရွိ 

စိတ္ကူးယွဥ္ ပလိုက္သိယင္႔ ... 

သူ႔အထင္နဲ႔ ၀က္၀ံရုပ္ကို 

တတင္းက်က်ပ္ဖက္ 

အိပ္မက္ထဲလဲ 

အားဓမၼထည္႔ မက္ပလိုက္ယင္႔ .... 

သူ 

နိန္ရာတကာ သူ႔ အရိပ္တိနဲ႔ 

ငါ႔ကမာၻကို လႊမ္းမိုးထားနိန္ေရ...

"ကာလာစံု အခ်စ္"

နီပူ မိုးရြာ မေရွာင္ 

လာကဓံကို ရင္ဆိုင္ပနာ 

တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ကူညီေဖးမ၇င္း

လေလးစစား နဲ႔ ျမတ္ႏိုးကတ္တုန္း ... 

 

သူ႔အမွား ကိုယ္႔အမွား 

ကိုယ္ခ်င္းစာပနာ သည္းခံရင္း 

အသက္အရြယ္ ၾကီးလာစြာနန္႔ အမွ် 

အခ်စ္တိလဲ ပိုၾကီးပါလတ္ေတ... 

ဆံပင္ အသားအေ၇တိ 

အေရာင္ႏြမ္းလာေကေတာင္ 

နားလည္မွဳနဲ႔တည္ေဆာက္ထားေရ 

ငါရို႔ ႏွစ္ေယာက္ အခ်စ္က 

ကာလာတိ ပိုစံုပါလတ္ေတ...

မေဗဒါ

ရီကန္ထဲမွာပြင္႔ေရ ၾကာ 
မိုးမရြာဘဲ အက္ကြဲနိန္ေရ
ေျမသားထက္မွာ အျမစ္ေခ် 
တစ္ခုေလာက္မ်ား ရွိနလီလာ 

ေခ်ာင္းထဲက ေဗဒါတစ္ပင္ 
အားမေလွ်ာ႔ဘဲ 
ထိုတစ ေဒတစ အမိွဳက္တိၾကားထဲမွာ
ျမဳပ္လိုက္ ေပၚလုိက္နဲ႔ 
လိုရာခရီးကို လားနလီလာ 

ရင္ခြင္မဲ႔ အေခ်တစ္ေယာက္ 
မ်က္ရည္မသုတ္ဘဲ 
ဆာေလာင္နိန္ေရ ေဒေလာကမွာ 
မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္နဲ႔ 
ေဂ်ာင္ေခ်ာင္မွာ ငိုနလီလာ 

သက္မဲ႔ေဗဒါပင္ေတာင္ အရွံဳးမပီး 
သက္ရွိျဖစ္ေတ အဘုေခ်က 
ယင္းေထာင္႔ေခ်မွာ ဇာတြက္ငိုနိန္ေလ 
လူလုပ္ေက အားလံုးျဖစ္ေတ ေဒကမာၻမွာ 
တစ္ခုလဲ မစိုင္းစားဘဲ 
အခန္းျပင္ကို 
တစ္ေခါက္ေခ် ထြက္ၾကည္႔လိုက္ 

အဘုေခ် ျမင္လာ 
အားရပရ ရယ္နိန္ေရ 
ဟိုအိမ္ေအာက္က သူေတာင္းစား 
တရြီ႔ရြီ႔နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္နိန္ေရ
ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းလံုး မရွိေရလူတစ္ေယာက္ 

အဘုေခ် ၾကားလာ 
မ်က္ကန္းတစ္ေယာက္ တီးနိန္စြာ 
သာယာအီးခ်မ္းေရ တေယာသံေခ် 

လူဆိုစြာ 
ကိုယ္လုပ္ခေရ ကုသိုလ္ကံေၾကာင္႔ 
ဇာပိုင္ပံုစံ ဘ၀ကိုပင္ရရ 
အရွံဳးမပီး မပ်င္းဘဲ 
မေဗဒါပိုင္ 
တာ၀န္ကို က်ီပြန္ဖို႔လိုေရ.....

ကို

မတီးတတ္ဘဲနဲ႔ တီးျပခေရ
စည္းခ်က္မညီ ဂီတာသံစိုင္ေခ်တိ
ငါ႔နားထဲမွာ န၀င္ခ်ိဳနိန္တုန္း

နိန္႔နဲ႔ည မွားနိန္ေကေလ႔
ကြန္ပ်ဳတာဆိုေရ မွန္တခ်က္ေၾကာင္႔
အကိုနဲ႔ အကြ်န္႔ၾကား
အိပ္မေပ်ာ္ေရ ညဥ္႔တိမွာေတာင္
နႏြီထထြီး ရွိဖူးေရ

တစ္ခါလဲမခြဲဗ်ာလ္ဆိုေရ စိတ္နဲ႔
အခ်ိန္တိအကုန္ျမန္ပါစီ ဆုေတာင္း
ကို႔ကို တတိတ္ေခ်ေအာက္မိန္႔ဖူးခေရ

မိဘဆိုေရ ေဒျမင္႔မိုရ္ေတာင္ကိုျဖိဳဖို႔
ကိုလဲ မစြမ္းေရပိုင္
မထိုးေရသိန္းထီကို ေပါက္ပါစီေၾကာင္႔
ညတိုင္းမက္ေတ အကြ်န္႔အိပ္မက္တိလဲ 
တစတစနဲ႔ ၀ိုးတိုး၀ါးတားျဖစ္ပါလတ္ဗ်ာလ္